Narrasiya (lat. Narratio — hərf. "izah, təsvir") — geniş mənada "hekayəçilik prosesi" mənasını verən və narratologiyada işlədilən anlayış. Bu baxımdan narrativ anlayışından fərqli olaraq "hekayə kimi əsəri" yox, "hekayə etmə aktını" bildirir.
Ən sistemli şəkildə bu anlayışları işləyib hazırlayan Fransa alim Jerrar Jenettə görə, narrasiya "hekayəçilik aktı", yəni hekayə edən instansiya və ya danışan mövqedir. Bu, narrativ diskursu — "hekayənin təqdim olunma prosesi"ni yaradan situasiya kimi başa düşülür.[1]
Almaniya tədqiqatçısı Volf Şmidin müəyyənləşdirdiyi kimi, narrasiya "hadisə elementlərini süni ardıcıllıqda (ordo artificialis) təşkil edən kompozisiya nəticəsində formalaşan prosesdir". Məhz bu kompozisiya vasitəsilə "hekayədə mövcud olan mənəvi və semantik potensial aktivləşir və mənanın yaranmasına xidmət edir".[2]